جودی ابوت Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
یکشنبه 30 بهمن ماه سال 1384

هوشنگ کامکار سرپرست گروه کامکارها معتقد است که محمدرضا لطفی از اساتید موسیقی که به تازگی به ایران بازگشته است به سرنوشت علی رهبری دچار خواهد شد.

کامکار افزود: استاد لطفی اگر چه برنامه‌های گسترده‌ای برای رشد و توسعه موسیقی در ایران اعلام کرده ولی این برنامه‌ها در حد ایده و فکر است و برای عملی شدن به حمایت مادی و معنوی گسترده‌ای احتیاج دارد.

وی تاکید کرد: همه افرد علاقه‌مند به هنر می‌داند که وضعیت موسیقی ایران باید چه گونه شود؟ ولی این سوال مطرح است که چگونه و با چه امکاناتی می‌توان، موسیقی ایران را به وضعیت مطلوب حرکت داد؟

کامکار به حضور علی رهبری در ایران و ترک او اشاره و تاکید کرد: در حالیکه تمامی دنیا، علی رهبری و کارهایش را تحسین می‌کردند او بسیار علاقه‌مند بود که با جان و دل، سرای موسیقی ایران کار کند ولی شرایط به گونه‌ای شد که او مجبور شد ایران را ترک کند.

وی در پاسخ به سوالی که آیا موسیقی ایران در سکوت سنگینی به سر می برد گفت: این سکوت سنگین به عدم حمایت دفتر موسیقی وزارت ارشاد از گروه‌های موسیقی برمی‌گردد . از طرفی شاید مسئولان جدید ارشاد چون تازه آمده‌اند با وضعیت موسیقی آشنا نیستند یا اینکه چندان برای موسیقی دل نمی‌سوزانند.

کامکار به اجرای گروه نوبان به رهبری صهبایی اشاره کرد و گفت: صهبایی که از خارج از کشور آمده با پول خودش می‌خواست کنسرتی را برگزار کند ولی مجوز برگزاری این کنسرت در آخرین لحظات صادر شد.

وی در ادامه گفت: گروه‌های بسیاری در ایران هستند که جایی برای تمرین ندارند و برای برگزاری کنسرت، وزارت ارشاد یک روز قبل یا همان روز، بلیط‌ها را منتشر می‌کند و زمانی برای تبلیغ و اطلاع‌رسانی نمی‌ماند.

وی در عین حال گفت: ممکن است مشکلاتی مهم‌تر از موسیقی برای مسسولان وجود داشته باشد که باعث شده نسبت به موسیقی کمتر توجه کند.

جمعه 28 بهمن ماه سال 1384

مراسم تشییع جنازه ی امیر حیاتی، استاد و نوازنده صاحب سبک تنبور، از مقابل درب اصلی تالار وحدت برگزار شد. در این مراسم که با حضور جمعی از هنرمندان موسیقی برگزارشد، محمد رضا درویشی در سخنانی با تجلیل از این استاد فقید موسیقی گفت: « او صرفا یک نوازنده تنبور نبود، بلکه بر موسیقی مقامی تسلط کامل داشت و به صورت معنوی این مقام‌ها را به طور کامل درک کرده بود.»


ویش ۲


او اظهار امیدواری کرد تا جوان‌ها همانند حیاتی و عالی‌نژاد صرفا در نوازندگی مرعوب تکنیک نشوند.

کیخسرو پورناظری نیز در این مراسم گفت ما باید به افتخار کنیم که هنر موسیقی ما می‌تواند روح و روان انسان را سیقل و تراش دهد. استاد امیرحیاتی جوان‌هایی را که سال‌ها در مکتب او درس می‌گرفتند، برای ما به یادگار گذاشته است. امیرحیاتی شاعر و نوازنده و خواننده نام آشناى ایران دوشنبه هفته اخیر دار فانى را وداع گفت. این نوازنده برجسته تنبور که به عنوان نخستین تنبورنوازى است که توانست اشعار فارسى را بر روى قطعات ساز تنبور استفاده کند از دوازده سالگى نزد پدر خود علیقلى حیاتى ساز زدن را آموخت.

او نزد سید نصرت الدین جیحون آبادى مقام هاى باستانى و حقانى تنبور را فراگرفت. حیاتى که در کرمانشاه دیده به جهان گشود، در دهه سی به تهران آمد و ساکن پایتخت شد.

او سپس به رادیو رفت و با تنبورش آهنگ ماندگار «على گویم على جویم» را خواند و نواخت. شیوه نواختن تنبور حیاتى منحصر به فرد و آمیزه‌اى از عشق و شعور و جنون همراه بود. بى شک بسیارى از نوازندگان برجسته تنبور کشور در نیم قرن گذشته از شیوه نوازندگى حیاتى بهره جستند. شیوه سحرانگیز زنده یاد حیاتى در «مضراب کارى» باعث تفاوت او با سایر اساتید به نام تنبور بوده است.

از آثار به جا مانده از این نوازنده مقام‌هاى باستانى تنبور با نظارت مرحوم سید خلیل عالى نژاد است که توسط نشر ماهور منتشر شده است.

پنجشنبه 27 بهمن ماه سال 1384

172101.jpg

درویش امیر حیاتى نوازنده برجسته ساز تنبور  بر اثر کهولت سن در سن ۸۴ سالگى درگذشت. او متولد ۱۳۰۰ در شهرستان صحنه بود و از ۱۲ سالگى نزد علیقلى حیاتى و سپس سیدنصرالدین جیحون آبادى نواختن مقام هاى باستانى و حقانى تنبور را آموخت. درویش امیر حیاتى در نوازندگى تنبور شیوه اى منحصر به فرد داشت، به خصوص در نحوه مضراب گذارى هاى این ساز. علاوه بر اینکه آواز او هم آمیزه اى از عشق، شور و جنون بود. درویش امیر حیاتى به دلیل عشق به حضرت على(ع) ۱۴ بار به نجف سفر کرد و ۵۰ سال پیش به تهران آمد و ساکن این شهر شد.تقریبا تمام نوازندگان شاخص تنبور از شیوه نوازندگى او بهره گرفته اند. درویش حیاتى در سال ۱۳۳۹ به دعوت رادیو، آهنگ ماندگار «على گویم على جویم» را ضبط و اجرا کرد و این سرآغازى بود براى استفاده از شعر و کلام فارسى در موسیقى تنبور، چرا که تا قبل از آن تنبور تنها با مقام ها و اشعار کردى نواخته مى شد.حضور او در تهران نقش بسیار مهمى در شناسایى موسیقى تنبور داشت. مقوله شناخت این موسیقى که امروز در مقایسه با سایر سازهاى اقوام ایرانى از رسمیت بیشترى برخوردار است، حاصل حضور درویش امیر حیاتى در این کلانشهر بود. درویش تنبور خود را نداءالحق مى نامید و نوازنده اى توانا در درون خویش بود.او اشعار زیادى به فارسى و کردى داشت که در اجراى تنبور از این اشعار استفاده مى کرد و کتابى هم با نام «على گویم على جویم» که شامل مقام هاى باستانى تنبور است، از او زیرنظر مرحوم سیدخلیل عالى نژاد (یکى از بهترین شاگردانش) منتشر شد، علاوه بر اینکه یکى از برنامه هاى ققنوس که در حوزه هنرى برگزار مى شد به معرفى او اختصاص داشت.هنگامى که هنوز سیدخلیل زنده بود و به همراه درویش حیاتى به اجراى برنامه مى پرداخت، محمدرضا درویشى درباره او سخنرانى کرد. مراسم خاکسپارى درویش امیر حیاتى پنجشنبه ساعت ۹ صبح از مقابل تالار وحدت به سوى بهشت زهرا انجام خواهد شد.

تنبور مست درگذشت این استاد گرانقدر را به کلیه هنر دوستان و جامعه بزرگ اهل حق و بخصوص خانواده بزرگوارشان تسلیت عرض میکند .

دوستان عزیز . لطفا در نظر سنجی وبلاگ شرکت کنید.

 

   1      2      3      4      5      6    >>