X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
یکشنبه 8 آبان 1384 @ 03:25

شهرام، حافظ، رومی و فردوسی در یک مکتب

 در برنامه بیست و سوم ماه نوامبر که به دعوت World Music در نیویورک اجرا خواهد شد شهرام ناظری و پسرشون حافظ ناظری مجموعه ای را اجرا خواهند کرد که شامل کار جدیدی در دستگاه نوا همراه با اجرای اشعار مولانا و شاهنامه فردوسی خواهد بود.
این اجرا که " در مکتب رومی و فردوسی خوانی " نام داره شامل ساخته های حافظ ناظری است که با نوازنده های سازهای کلاسیک خارجی و سازهای ایرانی اجرا خواهد.


بسیاری از علاقه مندان موسیقی ایرانی منتظرند تا که ببینند چگونه اشعاری از فردوسی و مولانا در کنار هم اجرا خواهد شد و موسیقی نوینی که با سازهای کلاسیک غربی و ایرانی اجرا می شه، چرا کاری بی سابقه در دستگاه نوا خواهد بود.

شهرام ناظری :در سالهای گذشته بیشتر کارهای من بر اساس اشعار مولوی بوده و در نتیجه آثاری از فرهنگ مولوی در الحان صدا و تمامی وجوه مختلف کارهای من به چشم می خوره.

در زمینه آوازی من، مولوی را معلم خودم می دونم و از شعر مولوی بود که به فردوسی رسیدم.

من برای بیان درست اشعار مولوی تحقیقات زیادی در زمینه آواز کردم. بدنبال سبکهای گمشده آواز به نقاط دور افتاده سفر کردم تا این الحان دست نخورده را پیدا کنم.

در این جستجو بود که سبکهائی رسیدم که می توان تصور کرد که از دوران باستان باقی مانده و این نوع الحان با اشعار شاهنامه فردوسی همخوانی داره.
درعین حال در شعر مولوی یکجور تلاطم حماسی وجود داره که باعث شد که من به طرف فردوسی هم کشیده بشوم.

ایده اجرای اشعار مولانا و فردوسی در کنار هم مربوط میشه به اتمام درس پسرم حافظ ناظری در نیویورک و موضوع پایان نامه اش که درباره فردوسی هستش.

حافظ از من تقاضا کرد که قسمتی از اشعار فردوسی را در این برنامه اجرا کنم. اجرای اشعار فردوسی به همراه موسیقی سنتی کار دشواریه. شعر مولوی هم دشواری مشابهی داره. من اجرای این برنامه را موقعیت مناسبی برای رسیدن از مولوی به فردوسی و موسیقی سنتی، می بینم.

من این کار جدید را هم پاسخی می بینم به انتقاداتی که "چرا در سالیان گذشته در موسیقی از اشعار فردوسی استفاده نشده".

در این برنامه من تازه به لب اقیانوس فردوسی رسیدم و نمی دونم که با اجرای این برنامه تا چند کاسه از اقیانوس فردوسی آب برداشت کنم.

حافظ ناظری :

این کار ما به نحوی به دنباله کنسرتهای سراسری ایران ما هست که چهارسال پیش اجرا کردیم.

این برنامه کلا در دستگاه نوا اجرا خواهد شد. در این برنامه سعی شده از حجرهای کشف نشده و پنهان در دستگاه نوا استفاده بشه.

در اجرای این برنامه از چند ساز غربی و سنتی ایرانی استفاده می کنیم. در این برنانه سه تار ویالون سل، دف و سازهای کوبه ای آفریقائی و ساز قدیمی آرشه ای ویولا همنوازی خواهند کرد ولی نه از نوعی که تابحال انجام شده.

در اجرای این کار، سازهای غربی شخصیت و استفاده نوایی واقعی خودشون را خواهند داشت، نه به این شکل مرسوم که ویالون سل ادای کمانچه را دربیاره.

بنظر من این کار یک موسیقی تلفیقی نیست بلکه یک صدا و یک کار جدیده که از این دو فرهنگ زاده شده و این نوع کار با فضای سوریالیستیه و تلاطمهای اشعار مولانا همخوانی و همرنگی خواهد داشت


لازم میدونم از دوست خوبم هما که این مطلب رو در اختیار من گذاشت تشکر کنم . منتظر مطالب قشنگشون هستم.